Sayfalar

20130511

Anneler Gününde Bir Tatlı Ekşi Anneyim

Biraz okumak mı iyi gelir, yoksa yazmak mı karar veremedim. Genelde bu akşam ki gibi histerik anlarımda bu kararsızlığı yaşıyorum. Bir daha hiç yazamayacak kadar cahil, yeteneksiz, donanımsız hissediyorum. Okula dönüp kitapları yutmak istiyorum. Ama sanki bunun için de çok yaşlı ve ağır aksağım artık. Post Partum Sendrom mu geliyor yoksa beni mi terkediyor bilmiyorum. Belki de sekiz ayın sonunda iyi bir öpücük almadan gitmek istemiyor benden.

Anlaşılacağı gibi anne oldum ben sekiz ay önce. Çoğu kişinin yaşadıklarını ben de aynen dibine kadar yaşadım. Evet ebeminkini de gördüm, merak ediyorsanız. Ama yaşadığım en arızalı en derin aşkla da tanıştım. Yarın anneler günü. Ben bir anneyim. Unutkanın tekiyim. Yaklaşık sekiz aydır hiç bir halt öğrendiğim yok. Ev hanımı kılıklıyım. Buna uygun giyiniyorum. Dip boyam mutlaka gelmiş şekilde geziyorum. Miniğimi alıp alıp dışarı çıkıyorum , her seferinde canıma okunuyor ama inadım inat yılmıyorum. Arkadaşlarımı çok özlüyorum. Herkes evlenmiş barklanmış bok var. En çok sevgilimi özlüyorum. İnsan gibi çalışmıyor/ Hayvan gibi çalışıyor. İşte bize ev, yazlık, kotra falan alıp duruyor bunun karşılığında (!). Yine de hala hastasıyım adamın.

Evet ne diyorduk? Yarın anneler günü.. Ona baktığında kalbinin lezzet duyduğu bir insan; evlat. Canıma okusa, beni bitirse, varlığıma son noktayı koysa, adımı hafızalardan silse yine de kopamayacağım kişi; benim kızım. Yer yer hastalıklı, yer yer Harvard'lı bir ilişki bizimkisi. Mevcudiyetime, havama, egoma savurduğu tehditlere rağmen "başımla beraber" dedirten bir otorite, yeni patronum; canım kızım.. Annelik, yaşadığım en güçlü nefis terbiyesi. Yarın da benim gibilerin günü. Kutlu olsun.