Sayfalar

20110602

02.06.2011

Yeter artık, yavrulayan arkadaşlar istemiyorum. Hormonlarımı harekete geçiriyorsunuz. Kariyer hedefimde 10 yıl sonra kendimi her ne kadar evinin kadını, çocuklarının anası olarak görsem de bu üreme işi beni hala korkutuyor. Ya tüm sorumluluk bana kalırsa? Ya tocam kendini işten alamazken ben de çocuktan alamazsam? Ya yapmak istediklerim? Bir sürü ülke var daha görmediğim. Kendime henüz hobi bile bulamadım. Zaten evlilikle başlayan bir, arkadaşlarla görüşememezlik, hayatın ensesine şaplak indirememezlik var, bir de ufak bir insan nasıl olur? Beslemezsen acıktığını bilmez. Bir de sadece bana kalsa iyi. Tüm büyükler karışıp duracak. Ellerinde bir ince odun parçası, evimizi karıştırıp duracak herkes. Çocuk olunca neden insanların evi, özel yaşamı kamuya açılır ki? Sevgilisindir, sana özel kimsenin giremediği bir dünyan vardır, evlenirsin birkaç kişi daha eklenir arada, ama çocuk olunca sanki ilişkin, bedenin, duyguların, hedeflerin, umutların, arzuların yayınlanıverir. Artık halka malolmuşsundur. Halk seninle konuşacak ortak bir konu bulmuştur; Çocuğun. Hem de konu şirin olduğundan kimseyi de kovalayamazsın. Böyhle bir ele geçirilmişlik.. Bunlara katlanacak kadar güzel bir duygu mudur yavrulamak?

Hem sadece bunlar da değil ki. Bir kere hamile kalabilmek var. Yok günü hesapla, saati hesapla, vücut ısım tamam, gel buraya modunda ruhsuz mekanik bir temel atma töreni. Hadi bunu becerdin o bebeği sağlıkla sen 9 ay  karnının içinde büyütebil. Yavrunun başına hiçbir şeycikler getirme. İçinde sağlıkla büyüttüğün insanı kesil,yarıl,biçil dışarı çıkart.. Sonra bu travmadan çıkan bedenin iyileşedursun.. Bu iyi senaryo tabi.. Bir insanı dünyaya getirmek için canını riske at. Evet canını riske at. Demekki yavru, insanın kendisinden önemli. Ve doğa sen bunu anlamadan bile sana böyle davranmayı dikte ediyor.

Sanırım yapacağım

N'aber;)

Barcelona'ya gittik. Aşık oldum, geldim.. Canım Barcelona, ne güzel şehirsin!  Kelimelere gerek yok:)